65 Forgotten Bucks & Napalm Leftovers

Ég fór með fjölskyldunni í svokallaða lappaveislu í gærkvöldi. Það velta sjálfsagt einhverjir fyrir sér hvað ég sé að tala um og ég ætla að fyrirbyggja þann misskilning að þetta er ekki fjölskylduboð þar sem allir fara í notarlegt fótabað og ræða daginn og veginn, nei herra minn, þetta er miklu skrýtnara en það.

Lappaveislan er árlegur viðburður sem að fer fram á Svalbarðseyri hjá bróður mömmu minnar Sigga og konunnar hans, Sigrúnu. Þar kemur fjölskyldan saman og leggur sér til munns svið og sviðalappir, en þaðan er einmitt nafn veislunnar dregið. Svið er reyndar ekkert óalgengt á borðum landsmanna og er maður í raunninni búinn að venjast þessum kinda hausum sem líta út fyrir að vera afgangar frá sveitabæ úr Vietnam sem að orðið hefur fyrir napalm árás.

Ég ákvað fyrr í vikunni að ég skyldi nú prófa þessar sviðalappir, að fullorðnast aðeins og vera ekki að slafrandi í mig pizzu með krökkunum við stofuborðið. Nei, nú skal Karl drekka í sig menningu og hefð fjölskyldunnar og vera karlmenni.

Þetta var hinsvegar sá al versti matur sem að ég hef látið upp í mig, og ég hefði í rauninni getað étið tóbaksdósina mína í staðinn. Ég fékk mér eina löpp á diskinn. Þetta samanstendur af beini, fitu og örlitlum votti af kjöti innan um sinar. Ég horfði á þetta og hugsaði "jæja, þetta getur ekki verið eitur þar sem að fólkið sem situr við borðið skóflar þessu í sig og er ekki dautt enþá."

Það er í raun mjög skrýtið þar sem að mér varð sjúklega flökurt þegar að bragðlaukarnir fundu olíukennda sviðabragðið og fituna slepjast upp í mér og sögðu mér "nei Karl, nú hefur þú gengið of langt". Ég lét mig reyndar hafa það, kláraði þennan munnbita með herkjum og sagði takk fyrir mig. Ég skolaði diskinn minn og náði mér í nýjann sem fékk það verkefni að halda á pizzusneiðunum mínum þar sem að ég var of veikburða til að bera þær sjálfur með einni hendi.

Eftir þessa mjög svo truflandi lífsreynslu ákvað ég að fá far til Akureyrar aftur með Herdísi frænku minni og þegar komið var í bæinn ákvað ég að heyra í Hannesi félaga mínum og hitta hann.

Ég fór á Café Amour þar sem að Hannes, Kata og Bjartur sátu við borð að drekka bjór og ákvað ég að fá mér einn með þeim. Ég ræddi við Hannes um hvort að honum langaði ekki að kíkja á Airwaves kvöldið sem var á Græna Hattinum þetta sama kvöld en honum fannst það heldur dýrt, 2000 krónur.

Nú vil ég benda á að það kostar líka 2000 krónur í Sjallann þegar eitthvað er að gerast þar (1800 ef það er ekkert sérstakt). Mér þótti hinsvegar ekkert athugavert við að borga þetta, þó svo að ég kannaðist aðeins við eitt band sem var að spila þarna, Forgotten Lores, og hefur mig langað til að sjá þá á tónleikum lengi.

Bjartur var á leiðinni þangað, þannig að ég ákvað að slást í för með honum og skella mér á þetta Airwaves kvöld.

Þegar að við komum inn á Græna Hattinn var band að spila sem ég man ekki hvað heitir í augnablikinu, en það innihélt 9 manns, rappara, söngkonu, 2 gítarleikara, bassaleikara, 2 plötusnúða, hljómborðsleikara og trommuleikara. Þetta band lofar mjög góðu, ótrúlega kósí stemmning í spiluninni hjá þeim. Það var samt aðeins 2ja mánaða gamalt og fékk maður pínu kjánahroll þegar að rapparinn var að gera sitt besta, en ég hef trú á að þetta gæti orðið mjög gott stöff með tímanum.

Þegar að þetta band hafði lokið sér af þá kom örlítil pása og við tók band frá Kanada sem heitir Plants & Animals. Þetta var rokk í anda Kings of Leon en samt ekki eitthvað coverband, og í raunninni ekkert voðalega líkt þeim en ég hef alltaf tilhneygjingu til að bera öll bönd við einhver önnur og þekktari bönd. Þetta voru 3 menn, gítarleikari, gítar- og bassaleikari og trommari, sem að sungu allir með lögunum sínum og voru mjög þéttir og náðu að krækja í uppklapp.

Þegar að þessu lauk þá kom á svið maður sem að kallar sig Buck 65. Ég hafði aldrei heyrt neitt um hann nema bara frá Bjarti að hann væri frekar stór í underground senunni í Bandaríkjunum. Ég bjóst því við að sjá einhvern gáfaðann 50 Cent stíga á svið rappandi um hvað hann hefði það slæmt o.s.frv.

En nei, þessi var mjór hvítur Kandamaður, sem að náði að heilla mig við fyrsta lag, "Indistructable Sam" sem var hip-hop kennt country og virkilega vel gert þar að auki. Textarnir hans voru tær snilld þó svo að ég geti ekki haft þá eftir hér þar sem að ég man ekki upp á hár um hvað þeir fjölluðu, en þeir heilluðu mig samt sem áður. Hann hélt áfram og spjallaði aðeins á milli laga, hversvegna hann heiti Buck 65 (sem að kom í rauninni ekkert svar við þar sem að hann sagðist ekki vita það sjálfur) og hvað honum væri illa við Bónus grísinn. Eins og ég sagði áðan þá á ég til að bera tónlist við eitthvað annað sem að ég hef heyrt en ég hef bara aldrei heyrt neitt þessu líkt, en langar þó samt að líkja honum við tónlistarútgáfuna af Bill Hicks.

Ég sem sagt mæli sterklega með Buck 65 og vona að ég fái að sjá hann live aftur einhverntíman í framtíðinni.

Þegar að Buck 65 hafði lokið sér af þá steig Byrkir úr Forgotten Lores á svið og tjáði áhorfendum að þeir spiluðu ekki fyrir sitjandi fólk, og kröfðust þess að 2 borð yrðu færð svo að það gæti myndast smá crowd fyrir framan sviðið. Þeim varð að ósk sinni og tóku smá tíma í að þjappa upp fólki áður en þeir byrjuðu að spila, sérstaklega til þess að fólkið sem að sat enþá aftast sæi ekkert á sviðið og þyrfti að bætast í crowdið til þess að berja hetjurnar augum.

Ok ég man ekki lagalistann hjá þeim, en ég kannaðist við næstum öll lögin þeirra og ég verð að segja að ég er meira en sáttur við Forgotten Lores, ég er eiginlega þakklátur líka. Það vantaði reyndar DJ B Ruff hjá þeim en þeir Byrkir, Class B, Diddi Fel og Intro voru einstaklega þéttir og náðu rosalega góðu sambandi við crowdið. Ég get eiginlega ekki sagt að neinn þeirra sé í sérstöku uppáhaldi hjá mér, þó svo að ég hafi fílað Intro fyrst fyrir þessi fáránlega góðu beat, og svo Class B fyrir svaðalega texta. Þeir voru bara einstaklega góð heild og ég fór alsáttur heim.