Á föstudaginn síðasta, 2. nóvember, hætti ég með kærustu minni og vinkonu eftir næstum 8 ára kynni.
Við höfum gengið í gegnum ýmislegt í gegnum árin, bæði góðar og vondar stundir en hún skipar samt sem áður einn stærsta sess í lífi mínu til þessa. Við áttum í erfiðum sambandslitum, að minni hálfu að minnsta kosti, árið 2001 og hefur það haft áhrif á mig sem persónu lengi vel.
Ég veit að margt hefur breyst hjá okkur báðum í gegnum árin, og við áttum kannski ekki svo vel saman til að byrja með heldur, en það var eitthvað sem að heillaði og hefur hún alltaf verið mér efst í huga innst inni í fjöldamörg ár. Við höfum fengið okkar skerf af vondum samböndum í gegnum árin og gert mismunandi hluti sem hafa augljóslega mótað okkar persónuleika. Mér þykir ofboðslega vænt um hana og vona innilega að henni líði vel í framtíðinni með einhverjum sem að á hana skilið og getur farið vel með hana, sinnt henni og elskað í öllu sem að þau gera.
Því miður, að mér finnst, þá þroskuðumst við í sitthvora áttina og erum tvær gjörólíkar persónur í dag sem að eigum alls ekkert sérstakt sameiginlegt, annað en að vera ástfangin, en að mínu mati þarf eitthvað að kynda undir ástinni, eitthvað ferskt, eitthvað sem að maður getur virkilega notið með hinni manneskjunni, ekki að skiptast á að gera eitthvað fyrir hvort annað, þó svo að það sé ekkert slæmt heldur.
Undanfarna rúmlega 3 mánuði hef ég reynt að sjá og finna hvað við eigum sameiginlegt og reynt að tala um það við hana, en ég get ekki séð neitt án þess að annaðhvort okkar þyrfti að breytast talsvert, og ég er ekki tilbúinn að vera ósamkvæmur sjálfum mér né tilbúinn í að breyta annari manneskju.
Ég veit að ég særði hana með því að enda þetta og mér þykir fyrir því, afþví að ég elska hana. Ég elska hana í minningunni og það sem að við áttum saman.
Mér finnst eins og ég sé kominn að tímamótum í mínu lífi núna og það er margt gott handan við hornið, og margar áskoranir sem að ég get tekist á við.
Mér þykir virkilega vænt um þig Ólöf Rut og ég vona að við eigum eftir að hittast aftur á lífsleiðinni einhverntíman og ræða saman, þó svo að ég telji mig viss um að það sé ekki það sem þú hugsar akkúrat núna. Ég laug engu að þér, heldur þvert á móti reyndi ég að vera hreinskilinn við þig eins og ég best gat. Ég vona að þú sjáir það einhverntímann, en mér fannst bara betra að þetta endaði núna heldur en eftir 7 ár þegar að þú ert orðin langþreytt á mér og ég orðinn geðveikur á að hafa gert eitthvað gengt minni sannfæringu.
Ef að ég er ekki að lifa eftir því sem að ég trúi þá er ég ekki hamingjusamur, og eins og þú vitnaðir í mig þá vitna ég í Matta Osvald: "Þinn síðasti séns til að vera hamingjusamur er núna."
Ég vona að þú hugsir þetta virkilega í gegn og skiljir hvað ég meina.
Takk fyrir mig Rut, ég elska þig.
Ég tók 'comments' af í þessu bloggi því að ég veit að það stíga ekki allir í vitið og ég hef ekki sérstakan áhuga á að lesa eitthvað eftir það.
